Inżynieria i wytwarzanie produktów fizycznych w dzisiejszych czasach często wiąże się z narzędziami do projektowania wspomaganego komputerowo (CAD). Wszystko, od najnowszej elektroniki użytkowej po designerskie meble, zawdzięczamy efektywnemu wykorzystaniu CAD. Jednak niezaprzeczalnym faktem dotyczącym tych narzędzi jest to, że mogą one być skomplikowane, zwykle wymagając lat szkolenia, aby je opanować, a czasem tłumiąc kreatywność na wczesnych etapach projektowania.
Torując drogę dla bardziej dostępnych praktyk projektowych, zespół naukowców z MIT współpracował nad stworzeniem nowego systemu robotycznego opartego na sztucznej inteligencji. Ten przełomowy system pozwala użytkownikom wcielać w życie swoje kreatywne pomysły, tworząc fizyczne obiekty, takie jak meble, po prostu opisując swój projekt za pomocą języka naturalnego.
The system interprets these descriptions to generate 3D models and even assembles objects using prefabricated components. “The goal is to eventually enable conversation and collaboration with a robot and AI system as naturally as we converse with each other. Our system is a pioneering move in that direction,” comments MIT’s graduate student Alex Kyaw, contributing member of the departments of Electrical Engineering, Computer Science, and Architecture.
The behind-the-scenes process involves the generative AI model, which translates the user’s text prompt like “make me a chair” into a 3D mesh capturing the object’s geometry. Following this, the AI model’s second layer engages, analyzing the object’s function to figure out how it should be assembled with prefabricated parts: structural and panel components.
Magia systemu tkwi w drugim modelu, znanym jako model wizyjno-językowy (VLM). Model ten służy jako “mózg i oczy” robota, wyszkolony do postrzegania zarówno tekstu, jak i obrazów. Inteligentnie odszyfrowuje siatkę 3D i decyduje, gdzie należy umieścić każdy element, wykorzystując wcześniejsze doświadczenia i wiedzę o podobnych obiektach.
Po zakończeniu procesu projektowania nadchodzi czas, aby system robotyczny zmontował obiekt przy użyciu tych części wielokrotnego użytku. To, co sprawia, że ta funkcja jest przyjazna dla środowiska, to fakt, że komponenty te można zdemontować i ponownie wykorzystać w przyszłych projektach, co znacznie zmniejsza ilość odpadów materiałowych.
System okazał się już skuteczny, tworząc meble, takie jak krzesła i półki. Badania przeprowadzone wśród użytkowników wykazały, że ponad 90% preferuje projekty wygenerowane przez sztuczną inteligencję w porównaniu do tych stworzonych innymi zautomatyzowanymi metodami, takimi jak losowe lub tylko skierowane do góry rozmieszczenie paneli powierzchniowych.
Where this system truly stands out is in its human-in-the-loop approach. It allows users to fine-tune their designs by providing iterative feedback. Alex Kyaw explains, “The design space is vast, so we confine the enormity through user feedback. With people’s diverse preferences, building a unifying ideal model would be impractical.”
The VLM isn’t just operating on guesswork when placing components. It expresses a surprising comprehension of object functionality. For example, it understands the importance of having panels on a chair’s seat and backrest for comfort.
Ten powstający system ma potencjalne zastosowania wykraczające daleko poza meble. Zespół ma nadzieję, że przyszłe wersje systemu będą w stanie obsługiwać bardziej złożone polecenia i zawierać części mechaniczne, takie jak zawiasy i koła zębate, dla bardziej zaawansowanych kreacji.
“We aspire to drastically make design tools more accessible,” says Randall Davis, senior author and professor in MIT’s EECS department. “Our work proves that utilizing AI and robotics to turn concepts into tangible objects can be quick, user-friendly, and environmentally sustainable.” If you’re interested in learning more about this AI-driven robotic system and the study behind it, visit the original article on the MIT News website: https://news.mit.edu/2025/robot-makes-chair-1216.
This website uses cookies.