W jaki sposób nauka stojąca za pieczeniem domku z piernika wiąże się z dynamicznie rozwijającym się światem sztucznej inteligencji? Jeśli zapytasz Mirandę Schwacke, doktorantkę na Wydziale Nauki o Materiałach i Inżynierii Materiałowej na MIT, odpowie ci, że związek ten wynika z koncepcji wpływu struktury na funkcję. To punkt styku pysznych ciasteczek i inteligentnych umysłów – wierzcie lub nie.
Członek Kitchen Matters, grupa złożona ze studentów studiów magisterskich MIT, która wykorzystuje gotowanie jako platformę do wyjaśniania zagadnień naukowych, Miranda nie postawiła sobie za cel jedynie upieczenie pysznego wypieku. Jej celem było stworzenie domku z piernika, który byłby nie tylko apetyczny, ale także wytrzymały pod względem konstrukcyjnym. Doprowadziło to do poszukiwań niezawodnego przepisu poprzez eksperymentowanie z różnymi recepturami ciastek, co ostatecznie sprowadziło się do manipulowania kluczowym składnikiem: masłem.
“Masło wchłania wodę i podczas pieczenia zamienia ją w parę, tworząc pęcherzyki powietrza. Doszłam do wniosku, że zmniejszenie ilości masła sprawi, że ciasteczka będą gęstsze i twardsze, co idealnie nadaje się do budowania” – wyjaśnia. Właśnie ten eksperyment znalazł się w filmie z serii „Kitchen Matters”, pokazującym, jak wewnętrzna struktura materiału, takiego jak ciasto na ciasteczka, może radykalnie wpływać na jego właściwości.
Mirandę od zawsze fascynowało to, jak materiały zachowują się w różnych warunkach. To zainteresowanie stało się podstawą jej przełomowych badań nad obliczeniami neuromorficznymi – energooszczędnym podejściem do sztucznej inteligencji, inspirowanym złożonością ludzkiego mózgu. W przeciwieństwie do tradycyjnych systemów obliczeniowych, które oddzielają pamięć od przetwarzania, urządzenia neuromorficzne łączą te dwie funkcje, podobnie jak robią to ludzkie synapsy. Miranda mówi: “Szkolenie dużych modeli sztucznej inteligencji pochłania ogromne ilości energii. Z kolei nasze mózgi potrafią się uczyć, zużywając znacznie mniej energii. Wydajność naszych mózgów stanowi podstawową ideę leżącą u podstaw systemów neuromorficznych”.”
Już od najwcześniejszych wspomnień z dzieciństwa, spędzonego z matką – biologiem morskim – i ojcem – inżynierem elektrykiem – fascynacja Mirandy nauką była pielęgnowana jako sposób na zrozumienie świata. W liceum odkryła swoją pasję do materiałoznawstwa i ukończyła studia licencjackie w Caltech, gdzie zajmowała się badaniami nad materiałami nanostrukturalnymi oraz układami elektrochemicznymi, takimi jak baterie i ogniwa paliwowe. Obecnie na MIT ciężko pracuje nad innowacjami w zakresie energooszczędnej sztucznej inteligencji, skupiając się w szczególności na tym, jak jony magnezu oddziałują z tlenkiem wolframu – materiałem, którego opór elektryczny można precyzyjnie regulować, aby naśladować zachowanie synaps.
Poza tym Miranda jest pasjonatką wnoszenia trwałego wkładu w szerszą społeczność naukową. Jako wolontariuszka edukuje dzieci za pomocą praktycznych eksperymentów i pełniła różne funkcje w organizacjach naukowych. Miranda wierzy, że skuteczna komunikacja ma kluczowe znaczenie dla środowiska badawczego opartego na współpracy. Kierując się ciekawością naukową, ma nadzieję zostać profesorem i mentorem dla następnego pokolenia naukowców, inspirując ich do podejmowania wyzwań i dokonywania przełomowych odkryć.
Ta strona używa plików cookie.