Wystarczy rozejrzeć się dookoła, by zrozumieć: sztuczna inteligencja nie jest czymś, co dopiero nadejdzie — ona już tu jest i kształtuje sposób, w jaki postrzegamy i rozumiemy świat. Za każdym razem, gdy otwierasz aplikację lub szukasz wiadomości, algorytmy po cichu dostosowują to, co widzisz, układając samą rzeczywistość w kolaż odpowiadający twoim upodobaniom, niechęciom i zachowaniom w sieci.
Wiąże się z tym jednak niewygodna prawda. Im bardziej nasze cyfrowe doświadczenia są dostosowane do naszych indywidualnych upodobań, tym bardziej poszarpane staje się nasze poczucie prawdy. Coraz częściej to, co każdy z nas przyjmuje jako “prawdziwą historię”, może wyglądać zupełnie obco w stosunku do kanału innej osoby. Żyjemy nie w jednej wspólnej rzeczywistości, ale w niezliczonych “syntetycznych rzeczywistościach”, z których każda jest dostosowana do naszego osobistego echa.
Z pozoru prawie wszystko w tej hiperpersonalizacji wydaje się być ulepszeniem. Kanały wyselekcjonowane przez sztuczną inteligencję dostarczają nam wiadomości, rekomendacje i rozrywkę dostosowaną do wydajności i trafności. Dostajemy dokładnie to, czego chcemy, dokładnie wtedy, kiedy tego chcemy. Ale oto ukryty koszt: poprzez ciągłe dostarczanie nam treści, które pasują do naszego istniejącego światopoglądu, systemy te mogą odgrodzić nas od nowych pomysłów i niewygodnych faktów.
Rzeczywistość, którą widzisz w sieci, może wydawać się obiektywną prawdą, ale najprawdopodobniej jest to tylko jedna ze starannie przefiltrowanych wersji. Im częściej natrafiamy wyłącznie na wiadomości i poglądy zgodne z naszymi z góry przyjętymi przekonaniami, tym łatwiej dochodzi do oddalania się od siebie poszczególnych grup, do zastoju w rozmowach oraz do tego, że debaty publiczne stają się polem bitwy, a nie miejscem spotkania. Nie chodzi tu tylko o różnice opinii – chodzi o całe rzeczywistości, które po cichu oddalają się od siebie coraz bardziej.
Istnieje również subtelniejsze ryzyko: historie, którym ufamy najbardziej, te, które wydają się idealnie pasować do tego, w co już wierzymy, mogą nawet nie być całą historią. Systemy sztucznej inteligencji są tak biegłe w dostosowywaniu treści, że mogą delikatnie szturchać nasze przekonania, pogłębiać podziały i podważać zaufanie - nie tylko do wiadomości, ale także do naszych instytucji i do siebie nawzajem.
Droga naprzód wymaga czegoś więcej niż tylko pogodzenia się z tymi rozdrobnionymi rzeczywistościami. Twórcy oprogramowania, organy regulacyjne oraz my wszyscy, jako użytkownicy, mamy swój udział w kształtowaniu systemów sztucznej inteligencji, które będą zarówno przejrzyste, jak i sprawiedliwe. Oznacza to domaganie się jaśniejszych wyjaśnień dotyczących działania algorytmów, celowe poszukiwanie różnorodnych źródeł informacji oraz doskonalenie naszej umiejętności korzystania z technologii cyfrowych, aby dostrzegać, kiedy jesteśmy coraz bardziej kierowani w stronę naszej strefy komfortu.
Tylko z otwartymi oczami i wspólnym wysiłkiem możemy zacząć naprawiać rozdźwięki i pracować nad wspólnym poczuciem tego, co prawdziwe - cyfrowego krajobrazu, w którym personalizacja pomaga, ale nie dzieli.
Chcesz zagłębić się w tę rozmowę? Przeczytaj cały artykuł na VentureBeat: Tkanie rzeczywistości czy jej wypaczanie? Pułapka personalizacji w systemach sztucznej inteligencji.
Ta strona używa plików cookie.