Sztuczna inteligencja w kuchni: Jak studenci MIT zaprojektowali namacalny model językowy do domowego gotowania

Czy kiedykolwiek zastanawiałeś się nad możliwościami posiadania sztucznej inteligencji (AI) tak namacalnej, że moglibyśmy jej dotknąć i bawić się nią? Dokładnie takie radykalne pytanie zadawali sobie studenci MIT w ramach kursu o nazwie Interaction Intelligence (4.043/4.043). Prowadzone przez Marcelo Coelho z Wydziału Architektury MIT, zajęcia były pożywką dla pomysłów na integrację sztucznej inteligencji i projektowania fizycznego. Cel? Przesunięcie granic sztucznej inteligencji z abstrakcyjnej do fizycznie interaktywnej.

Zadaniem studentów było wprowadzenie przełomu - rzeczywistej sztucznej inteligencji, której moglibyśmy doświadczyć w ciele. Zajęli się tworzeniem dużych obiektów językowych (LLO), nowego rodzaju fizycznych interfejsów opartych na sztucznej inteligencji. Te LLO są w zasadzie potężnymi modelami językowymi, które mogą interpretować i uczyć się ze środowiska, czyniąc interakcje inteligentniejszymi i świadomymi kontekstu. Ale nawet z całą swoją mocą, Coelho, który również kieruje projektem Design Intelligence Lab, zauważa, że “brakuje im kontekstowego zrozumienia w czasie rzeczywistym naszego fizycznego otoczenia, doświadczeń cielesnych i relacji społecznych”.”

Wyzwaniem było wprowadzenie “fizyczności” do tych modeli AI. Chodziło o to, by w końcu wypełnić lukę między AI i IRL. Ostatecznym zadaniem było sprawienie, by modele językowe rozumiały i reagowały na środowisko i ludzi w nim przebywających. To sztuczna inteligencja, ale “na wolności”.

Eksperyment kulinarny był tłem dla projektu AI(application) studentów Jacoba Payne'a i Ayah Mahmoud. Czerpiąc inspirację z komputera kuchennego Honeywell 316 z 1969 roku - nowatorskiego przedmiotu, który był bardziej deklaracją niż udaną sprzedażą - pomyśleli o dostosowaniu urządzenia AI, które mogłoby wyeliminować kłopoty z gotowaniem i uczynić to doświadczenie bardziej zindywidualizowanym. Wyzwanie zostało z pewnością umieszczone na popularnej platformie - w kuchni.

Oni dali początekKitchen Cosmo, w swoim własnym podejściu do tworzenia płynnego, powiązanego ze sztuczną inteligencją generatora przepisów. Wyobraź to sobie: urządzenie, które może zeskanować blat kuchenny za pomocą kamery internetowej, dokonać inwentaryzacji dostępnych składników i voila - niestandardowe przepisy do Twojej dyspozycji. Urządzenie uwzględniłoby nawet skomplikowane czynniki, takie jak harmonogram gotowania, umiejętności kulinarne, dieta, a nawet nastrój, który chciałbyś stworzyć podczas gotowania.

Pomimo wyzwań związanych z dostrojeniem sztucznej inteligencji do zrozumienia złożoności profili smakowych, kuchni regionalnych i technik gotowania, Mahmound i Payne wciąż próbowali. Po różnych przepisach, przykrych niespodziankach i przyjemnych odkryciach, wyretuszowali system, aby lepiej odzwierciedlał rzeczywistą dynamikę gotowania. Przez cały czas dotykowy interfejs Kitchen Cosmo zapewniał użytkownikom poczucie sprawczości, sprawiając, że sztuczna inteligencja wydawała się bardziej partnerem niż robotycznym asystentem.

Z estetycznym ukłonem w stronę swojego poprzednika z lat 60-tych, Kitchen Cosmo jest kulminacją rygorystycznego prototypowania i powtarzania. Wyróżnia się żywą czerwoną formą wydrukowaną w 3D, wyposażoną w otwieraną kamerę internetową, drukarkę termiczną do drukowania przepisów i miejsce do przechowywania kart z przepisami.

Po wywołaniu szumu w społeczności projektantów, Mahmoud i Payne skupili się na dalszych ulepszeniach Kitchen Cosmo. Pomysły, począwszy od informacji zwrotnych na temat gotowania w czasie rzeczywistym, a skończywszy na trybie dla wielu użytkowników, który przypisuje zadania różnym szefom kuchni, są ekscytujące. Dla Mahmoud to doświadczenie było niczym innym jak transformacją, która ukierunkowała ją na przyszłość w projektowaniu. Kończy słowami: “Widzę siebie w projektowaniu na dłuższą metę, czego wcześniej nie powiedziałabym o technologii”.”

Aby dowiedzieć się więcej o tym ekscytującym projekcie, odwiedź stronę MIT News.